Γενεθλιακό

Μερικούς Σεπτέμβρες πριν: Μερικοί καλοί φίλοι – καλοί φίλοι και ξένοι μαζί την ίδια στιγμή, αγαπώ και τις δύο ιδιότητες αυτές σα να ‘ναι μία – και ο χρόνος που για εμένα τραβιέται σα σχοινί μέσα στο μαύρο – τεντώνομαι, με βρίσκω μεγαλύτερη στους αριθμούς ίσως και αλλού λες μήπως; Μα όχι, ίσως είναι μια […]

Read More Γενεθλιακό

Οικογενειακό τραπέζι 3

Οικογενειακό τραπέζι· θα μπορούσα να γράψω τόμους και τόμους με τον τίτλο πάντα «(εν δυνάμει) Γονείς», επιλέγοντας πότε το δράμα και πότε την κωμωδία για να δώσω περιγραφή στα σοβαρά και ασόβαρα εγκλήματα τους. Μα σήμερα επέλεξα να ταίσω τα κύτταρά μου με κωμωδία και να γελάσω με τη μάνα μου που τα τελευταία δύο […]

Read More Οικογενειακό τραπέζι 3

Οικογενειακό τραπέζι 2

Οικογενειακό τραπέζι· η μάνα μου και εγώ, η μία απέναντι από την άλλη. Εκείνη τρώει με λαιμαργία, εγώ όχι. Κοιτάζω το πιάτο μου, για να αποφύγω τα μάτια της που καρφώνουν το στόμα μου. Αυτή η σύνδεση ματιών της και στόματος μου, γεννάει με απόλυτη βεβαιότητα τις ακόλουθες προτάσεις: «Τρώει το παιδί; Πόσο τρώει; Του […]

Read More Οικογενειακό τραπέζι 2

Οικογενειακό τραπέζι 1

Οικογενειακό τραπέζι· ο πατέρας και εγώ δίπλα δίπλα. Σιωπή. Σιωπή. Πιο σιωπή και από τη σιωπή. Απόλυτη, γαμημένη, αδιαπέραστη σιωπή. Τα κεφάλια σκυφτά. Τα βλέμματα καρφωμένα μες τα πιάτα μπροστά μας. Τί σκατά ψάχνουμε μέσα στους πάτους των πιάτων; Όσα δε λέγονται. Όσα νομίζει εκείνος ότι δε λέγονται. Μα εγώ τα είπα όλα ήδη από […]

Read More Οικογενειακό τραπέζι 1

Λεκτική φωτογράφηση τη μάνας: Η πόλη των σκωληκιών

Στη πόλη των σκωληκιών και των χαμηλών αμπελιών, με τον ήλιο να σέρνεται εναλλάξ εκατέρωθεν, διαμέσου τους κάπως θερμότερος από τον βορινό ήλιο της Τζερμάνια που με συνήθιζα μήνες τώρα· εκεί θα αδειάσει η λοκομοτίβα τους ταξιδιώτες – ο καθένας στο σκοπό του. Την ίδια ρούτα έχω ξανακάμει με τον ίδιο στόχο: Η πόλη των […]

Read More Λεκτική φωτογράφηση τη μάνας: Η πόλη των σκωληκιών