Εξομολογητικό

Δε μετανιώνω για κάποια από όσα έκανα, ειδικά το τελευταίο ετούτο διάστημα, μα δεν είμαι σίγουρα περήφανη και αναλαμβάνω την ευθύνη της τότε πιθανόν μικρής ψυχής μου. Της ακόμη μικρής ψυχής μου. Μα σίγουρα μερικές συμπεριφορές, για τις οποίες δεν είμαστε περήφανοι διότι υπήρξαν ένα μέρος του εαυτού μας γεμάτο ντροπή, αποτελούν και αυτές μέρος […]

Read More Εξομολογητικό

Οικογενειακό τραπέζι 3

Οικογενειακό τραπέζι· θα μπορούσα να γράψω τόμους και τόμους με τον τίτλο πάντα «(εν δυνάμει) Γονείς», επιλέγοντας πότε το δράμα και πότε την κωμωδία για να δώσω περιγραφή στα σοβαρά και ασόβαρα εγκλήματα τους. Μα σήμερα επέλεξα να ταίσω τα κύτταρά μου με κωμωδία και να γελάσω με τη μάνα μου που τα τελευταία δύο […]

Read More Οικογενειακό τραπέζι 3

Οικογενειακό τραπέζι 2

Οικογενειακό τραπέζι· η μάνα μου και εγώ, η μία απέναντι από την άλλη. Εκείνη τρώει με λαιμαργία, εγώ όχι. Κοιτάζω το πιάτο μου, για να αποφύγω τα μάτια της που καρφώνουν το στόμα μου. Αυτή η σύνδεση ματιών της και στόματος μου, γεννάει με απόλυτη βεβαιότητα τις ακόλουθες προτάσεις: «Τρώει το παιδί; Πόσο τρώει; Του […]

Read More Οικογενειακό τραπέζι 2

Οικογενειακό τραπέζι 1

Οικογενειακό τραπέζι· ο πατέρας και εγώ δίπλα δίπλα. Σιωπή. Σιωπή. Πιο σιωπή και από τη σιωπή. Απόλυτη, γαμημένη, αδιαπέραστη σιωπή. Τα κεφάλια σκυφτά. Τα βλέμματα καρφωμένα μες τα πιάτα μπροστά μας. Τί σκατά ψάχνουμε μέσα στους πάτους των πιάτων; Όσα δε λέγονται. Όσα νομίζει εκείνος ότι δε λέγονται. Μα εγώ τα είπα όλα ήδη από […]

Read More Οικογενειακό τραπέζι 1

Πιξελοασπράκια για την στήλη «Αυστηρά μονολογικά»

Είχα ξαπλώσει στο πλάι. Το σώμα κουλουριασμένο σε στάση εμβρύου. Τα μάτια κλειστά απάνω στο μαξιλάρι. Σκοτάδι. Μικρά ασπράκια μέσα στα μάτια μου, μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Κολλημένα στα βλέφαρα μου. Σκάνε – παφ, πουφ. Σαν ηλεκτρικό ρεύμα – μικρά πιξελοασπράκια. Συνδέθηκα. Συνδέθηκα με τί; Το μαξιλάρι μοιάζει να βουλιάζει όλο και περισσότερο. Θαρρείς και […]

Read More Πιξελοασπράκια για την στήλη «Αυστηρά μονολογικά»

Βυθίζομαι στο πράσινο: μαθαίνω να απλοποιώ

Βυθίζομαι στο πράσινο. Μαθαίνω να απλοποιώ. Το χαρτί μου δεν είναι αρκετά ίσιο. Το πατάω και το τσακίζω με τα δάχτυλα μου. Σε κάθε φύσημα του αέρα και χρατσάνισμα των φύλλων – νιώθω ότι με παρακολουθούν. Κάθομαι οκλαδόν πάνω σε κάτι βάτα – μέσα σε μια πελώρια λακκούβα πλεγμένη από βάτα. Τα οπίσθια μου με […]

Read More Βυθίζομαι στο πράσινο: μαθαίνω να απλοποιώ

Παραλήρημα

Και έτσι αποφάσισα μία ωραία ημέρα ότι θα κυκλοφορώ με απόλυτη φυσικότητα στους δρόμους κι σε όλους τους εξωτερικούς χώρους, όπου κυκλοφορούν τα υπόλοιπα δίποδα χωρίς να λογαριάζω τίποτα, ούτε καν τον ίδιο μου τον εαυτό – αλήθεια το είχα αποφασίσει και αυτό μέσα σε όλα τα άλλα που έμοιζαν αποφασισμένα – και ότι μέσα […]

Read More Παραλήρημα